Renifery w pigułce

Renifery to półudomowione zwierzęta stadne, które większość życia spędzają w lasach i na wzgórzach Arktyki w poszukiwaniu pożywienia. Jedzą ponad 400 różnych roślin, a ich ulubione to grzyby i porosty. Renifery mają doskonały węch, dzięki któremu wyczuwają porosty nawet pod grubą warstwą śniegu. Ich wyjątkowe czteropalczaste kopyta są specjalnie przystosowane do chodzenia po głębokim śniegu i wygrzebywania pożywienia. Gdy idą, zwróć uwagę na ciche klikanie ich stawów – dźwięk, który pomaga utrzymać stado razem w lesie.

Renifery robocze i ich szkolenie

Szkolenie reniferów wymaga cierpliwości i czasu. Zaczyna się w młodym wieku, co pomaga cielętom oswoić się z kontaktem z człowiekiem. Nawet po szkoleniu renifery pozostają zwierzętami półudomowionymi, ponieważ lata nadal spędzają z głównym stadem w lesie. W wieku około 4–5 lat renifery są gotowe witać gości podczas przejażdżek saniami, zapraszając do odkrywania piękna fińskiej przyrody.

Dobrostan reniferów

W Kuoksa Reindeer Stories nasze renifery są ukochanymi członkami rodziny i traktujemy je z najwyższą troską i szacunkiem. Stawiamy ich dobrostan na pierwszym miejscu, zapewniając zbilansowaną dietę, regularne smakołyki i specjalny grafik pracy dla reniferów, aby miały czas na potrzebny odpoczynek. W czasie wolnym nasze renifery korzystają z przestronnych zagród, w których mogą swobodnie się poruszać i zachowywać naturalnie. Kierujemy się fińskim powiedzeniem: „Szczęśliwy renifer to szczęśliwy hodowca”.

Historia reniferów w Finlandii

Hodowla reniferów to najstarszy sposób życia praktykowany w Finlandii do dziś.

Renifery zostały udomowione z dzikich reniferów górskich występujących w Skandynawii. Początkowo, już od średniowiecza, rdzenni leśni Saamowie wykorzystywali je do wabienia dzikich reniferów podczas polowań.

Saamowie, jedyny uznany rdzenny lud Europy, od dawna opiekują się obszarami przyrodniczymi fińskiej Laponii i wypasają renifery na arktycznych terenach Finlandii, Szwecji, Norwegii i Rosji. W Szwecji i Norwegii hodowla reniferów jest wyłącznym prawem Saamów, natomiast w Finlandii zajmują się nią także fińscy osadnicy.

Renifery od wieków wykorzystywano do transportu. Z łatwością poruszają się po lesie, a obok nart przemieszczanie się reniferem z saniami było powszechne. Na przykład saniami zaprzężonymi w renifery jeżdżono do miasta na zakupy lub do szkoły.

W Finlandii obowiązuje ustawa o hodowli reniferów, która zezwala na hodowlę reniferów w północnej części kraju i ją chroni. W 1898 roku rząd fiński nakazał hodowcom reniferów utworzenie spółdzielni hodowlanych o określonych granicach geograficznych. Każdy hodowca należy do jednej spółdzielni, a każdy renifer w Finlandii ma właściciela.

Rok renifera – w rytmie pór roku natury

Hodowla reniferów jest zbudowana wokół północnej przyrody. Rok renifera rozpoczyna się 1 czerwca wraz z narodzinami cieląt. Latem nowe cielęta są znakowane na uszach indywidualnym znakiem hodowcy. Stada spędzają lato w lesie, głównie gromadząc zapasy przed długą zimą.

Jesień to okres godowy, kiedy samce rywalizują o względy samic. Poroże samców jest wtedy największe i najmocniejsze. Po zakończeniu okresu godowego samce zrzucają poroże i zaczynają rosnąć nowe. Jesień to także czas spędu reniferów, kiedy hodowcy wybierają zwierzęta przeznaczone do celów gospodarskich. 

Na zimę renifery zapuszczają gęste futro, aby zachować ciepło w ekstremalnym mrozie, nawet przy -50 stopniach Celsjusza. Samice są zwykle ciężarne, a jednocześnie opiekują się cielętami. Zdobywanie pożywienia jest trudniejsze, a samice zachowują poroże przez zimę, co pomaga im chronić cielęta i wygrzebywać pokarm spod grubej warstwy śniegu. 

Wiosną rodzą się nowe cielęta. Mleko reniferów jest bogate w składniki odżywcze i stanowi główne pożywienie młodych. Cielęta od razu zaczynają zapuszczać poroże. Matki zrzucają poroże kilka tygodni po narodzinach cieląt.